ΑΠΟΔΟΚΙΜΑΣΙΑ ΚΑΙ ΠΡΟΒΛΗΜΑΤΙΣΜΟΣ ΓΙΑ ΤΗΝ ΕΕ. ΙΚΑΝΗ ΓΙΑ ΤΗΝ ΕΠΙΒΟΛΗ ΟΙΚΟΝΟΜΙΚΗΣ ΜΕΓΓΕΝΗΣ ΑΛΛΑ ΑΝΥΠΑΡΚΤΗ ΣΕ ΚΟΙΝΗ ΠΟΛΙΤΙΚΗ ΓΙΑ ΤΟΝ ΚΟΡΩΝΟΪΟ ΚΑΙ ΖΩΕΣ ΑΝΘΡΩΠΩΝ. Η ΓΡΑΦΙΚΗ ΟΥΡΣΟΥΛΑ ΚΑΙ Ο ΡΟΛΟΣ ΕΠΙΤΡΟΠΩΝ

Ανεβάζω άρθρο μου που δημοσιεύτηκε στην ιστοσελίδα the FAQ. Αφορά τη συμπεριφορά της Ευρωπαϊκής Ένωσης στη διαχείριση της κρίσης του covid-19.

Στην πανδημία του κορωνοϊού, στον εφιάλτη που σκέπασε ολόκληρη την Ευρώπη βεβαίως και όλον τον πλανήτη, δοκιμάστηκαν οι αντοχές και οι ικανότητες κυβερνήσεων και Οργανισμών.  
Στη δική μας περίπτωση, δοκιμάστηκε θετικά η αντίδραση της ελληνικής κυβέρνησης με τα μέτρα που έλαβε για τον έλεγχο της διασποράς του ιού, αλλά ταυτόχρονα δοκιμάστηκε και η αντίδραση της Ευρωπαϊκής Ένωσης.
Είναι κοινή ομολογία ότι το κονκλάβιο των Βρυξελλών και η πολιτική ηγεσία της, δεν έπεισε απολύτως κανέναν σε όλους τους ουσιαστικούς τομείς που έπρεπε να χειριστεί. 
Με την επιρροή της Γερμανίας και των δορυφόρων της, όπως η Ολλανδία, η Ε.Ε. απέδειξε ότι είναι μάστορας μόνο στην ενιαία οικονομική μέγγενη. Στη συμμόρφωση και υπακοή των χωρών της Ευρωζώνης με τις συνταγές του γνωστού άξονα του βορρά.
Αντίθετα, στη λήψη αποφάσεων και επιβολή κοινών πολιτικών και μέτρων για τη μη πανευρωπαϊκή διασπορά και αντιμετώπιση του Covid-19, για την προστασία ανθρώπινων ζωών, η Ευρωπαϊκή «Συμμαχία» πιστοποίησε ότι είναι ανύπαρκτη.
Δεν υπήρξε ούτε στο ελάχιστο ενιαία κατευθυντήρια γραμμή που θα μπορούσε να σταματήσει το χάος, το οποίο μπορεί να ξεκίνησε από τα χιονοδρομικά θέρετρα της Αυστρίας ή το βόρειο τμήμα της Ιταλίας, αλλά πανευρωπαϊκά στέρησε ζωές, διέλυσε συστήματα υγείας και οδήγησε στην κατάρρευση  Οικονομιών. 
Ανάξιες φιγούρες οι επικεφαλείς της Ευρωπαϊκής Ένωσης, όπως η Ούρσουλα Φον ντερ Λάιεν. Τρομάζουν με την ιδέα ότι 741 εκατομμύρια  κάτοικοι της Γηραιάς Ηπείρου εμπιστεύονται την τύχη τους στα χέρια τους. 
Ας δούμε καταρχήν την εγκληματική ανικανότητά τους στην αντιμετώπιση αυτού καθαυτού του κορωνοϊού: 

Καμία ενιαία Ευρωπαϊκή ενέργεια για κάλυψη υποδομών υγείας σε χώρες που αυτό το εφιαλτικό τσουνάμι είτε έβγαλε εγγενείς ελλείψεις είτε δεν μπόρεσε να αντέξει στον όγκο των απαιτήσεων. Κανένας συντονισμός για ενδεχόμενη αλληλοϋποστήριξη. Έστω και σε μικρή κλίμακα, που όμως μπροστά στη συμφορά θα φαινόταν πολύ ουσιαστική. Κέρδος κάθε ψυχή που θα γλύτωνε τον «θερισμό».
Κανένας ενιαίος συντονισμός για προμήθεια υγειονομικού υλικού από χώρες που θα μπορούσαν να προμηθεύσουν την Ευρώπη. Το κάθε κράτος κινήθηκε με ίδιες δυνάμεις και με σφοδρές κατηγορίες, όπως εναντίον της Γερμανίας, για πειρατεία σε έτοιμες αποστολές μασκών προς άλλες χώρες της Ε.Ε. Καμία απόφαση για ενιαίους κανόνες στην επιβεβλημένη απαγόρευση των αεροπορικών πτήσεων από τρίτες χώρες στην Ευρώπη ή και μεταξύ Ευρωπαϊκών χωρών. Η κάθε χώρα ενήργησε από μόνη της. 
Με αυτά τα λίγα παραδείγματα θα μπορούσε κάποιος να ρωτήσει εάν η Ε.Ε., εάν το Διευθυντήριο των Βρυξελλών, μπορούσε να επιβάλλει, έστω και αν ήθελε, ορισμένες ζωτικές ενιαίες επιλογές.
Φοβάμαι ότι η απάντηση είναι όχι. Είναι όχι, γιατί η μοίρα των κρατών της Ευρωπαϊκής «Συμμαχίας» είναι ή η περιφρόνηση, όπως συμβαίνει με αυτές του νότου, ή η δορυφοροποίηση γύρω από την Deutschland über alles, είτε η αυτοδιαχείριση σε κορυφαία ζητήματα (μεταναστευτικό, κορωνοϊός) που σηματοδοτούν τη συμπεριφορά των γνωστών χωρών της κεντρικής Ευρώπης. 
Και αν αυτά αφορούν εγκλήματα κατά της ζωής ανθρώπων, έχουμε για ακόμη μια φορά μπροστά μας αυτό που επισημαίνω στην πρώτη παράγραφο του σημερινού άρθρου μου. Την οικονομική δικτατορία που επιβάλλει ο Γερμανικός άξονας, με τελευταίο πολύ ισχυρό παράδειγμα την άρνηση να αποδεχθεί το κορωνο-ομόλογο, το οποίο ορθώς ζητούσε και υποστήριζε η Ελληνική κυβέρνηση. 
Από τα απαιτούμενα κονδύλια που είχαν υπολογιστεί στο ύψος του 1 τρις Ευρώ, πετάχτηκαν σαν ξηρά τροφή στα σκυλιά, περίπου τα μισά, για τα οποία είπαμε και ευχαριστώ από πάνω. 
Και είναι να αναρωτιέται κανείς: Ακόμα και εμείς που στηρίζουμε την ιδέα μιας Ευρωπαϊκής Ένωσης, πόσο θα αντέξουμε για να είμαστε οπαδοί της; Πότε θα τραβήξουμε την κόκκινη γραμμή και θα πούμε «Ως εδώ, δεν πάει άλλο», ή θα αλλάξουν όλα από την αρχή ή δεν έχει λόγο ύπαρξης να σερνόμαστε από τη μύτη και να τυραννιόμαστε; 
Προσωπικά πιστεύω ότι αξίζει τον κόπο η Ελλάδα να πρωτοστατήσει στην ιδέα, ή μάλλον καλύτερα στην ΑΝΑΓΚΑΙΟΤΗΤΑ, να υπάρχουν συθέμελες και ριζικές αλλαγές στον τρόπο λειτουργίας της Ευρωπαϊκής Ένωσης. Δεν μπορεί να είναι απλά μονεταριστικός.
Αντιλαμβάνομαι ότι η κυβέρνηση, με ακραίους στα σωθικά της, δεν μπορεί να κάνει αυτήν την επιλογή με ιδιαίτερη ευκολία.  Αλλά για τον Κυριάκο Μητσοτάκη τα πράγματα είναι μονόδρομος. 
Θα μπορούσε για αυτό το κορυφαίο ζήτημα, της αλλαγής του προφίλ της Ευρωπαϊκής Ένωσης, με το που χαλαρώσει η κατάσταση με τον κορωνοϊό, να συγκαλέσει μια σύσκεψη πολιτικών αρχηγών, ώστε με τη βοήθεια του καθενός και με τις συμμαχίες τους σε «συγγενείς» κυβερνήσεις άλλων Ευρωπαϊκών χωρών, να ξεκινήσει η απαιτούμενη μεγάλη αλλαγή. Και στο κάτω-κάτω της γραφής εάν κάποιοι βλέπουν την Ελλάδα, την Ισπανία, την Ιταλία ή την Πορτογαλία και ίσως το μεγαλύτερο μέρος των Βαλκανικών χωρών είτε ως «υπηρετάκια» είτε ως βαρίδια, που σημαίνει ότι δεν μας έχουν και σε υπόληψη, ας σηκωθούν να φύγουν εκείνοι, από την Ευρωπαϊκή Ένωση.
Αυτό σημαίνει, με μαθηματική ακρίβεια, διάλυση; Μα είμαστε διαλυμένοι. Τί να συζητάμε άλλο;

ΥΓ1:  Η γραφικότητα της Ούρσουλα Φον ντερ Λάιεν, επισφραγίστηκε με την άποψή της ότι μέχρι τα τέλη του 2020 δεν θα πρέπει να κυκλοφορούν στις Ευρωπαϊκές χώρες οι άνω των 65 ετών πολίτες, επειδή ανήκουν στην «ευπαθή» κατηγορία.
Δεν ξέρω αν είναι για λύπηση ή για να την πάρεις στην πλάκα. Φαντάζομαι ότι δεν ρώτησε τον βετεράνο Ζοζέφ Μπορέλ τον ύπατο εκπρόσωπο της Ε.Ε. για την εξωτερική πολιτική, πρώην ΥΠΕΞ της Ισπανίας, που σήμερα είναι 72 ετών.
ΥΓ2: Ο Σλοβένος Επίτροπος Γιάνες Λέναρτσιτς αρμόδιος για τη διαχείριση κρίσεων, φαντάζομαι ότι δεν θα μπορεί να διαχειριστεί ούτε μια κρίση στο σπίτι του. Και έχει στα χέρια του την τύχη της Ευρώπης. 
ΥΓ3: Η Επίτροπος υγείας κα Στέλλα Κυριακίδου, φαντάζομαι ότι αν μπορούσε να μιλήσει, θα ξεγύμνωνε την ανύπαρκτη ενιαία πολιτική της ΕΕ στα θέματα που την αφορούν. Παρ’ όλ’ αυτά υπάρχει ευγνωμοσύνη για ό,τι προσπαθεί να κάνει.


Related Posts